Izložba „Salaši između idealizovanog i stvarnog“, koju je postavila naučni saradnik Etnografskog instituta SANU Ljiljana Gavrilović, biće otvorena večeras u Etnografskom muzeju u Beogradu.

 

Zahvaljujući Ljubomiru Grubiću, Vladimiru Červenki i Feđi Kiseličkom na izložbi će biti prikazane fotografije zabeležene tokom etnološkog istražzivanja salaša Bačkog Petrovog Sela (1987, 2006, 2012-2014. godine).

One prenose emocije koje se ne bi mogle iskazati rečima, a pored izbora fotografija izložba sadrži i tehničke crteže osnovnih tipova salaša, stoji u najavi muzeja.

Porodična gazdinstva na obradivom zemljištu, udaljena od naselja, poznata pod imenom salaši, još uvek mogu da se nađu u plodnoj ravnici Vojvodine.

Poljoprivredna proizvodnja od koje su ljudi na salašima žveli bila je u tesnoj vezi sa njihovim mestom stanovanja, što znači da su se kuće, zajedno sa svim ekonomskim objektima, nalazile na samom imanju, a imanje se sastojalo od obradivog zemljišta, voćnjaka i livada.

Pored povezanosti stanovanja i privređivanja, važna karakteristika salaša bila je njihova izolovanost, odnosno njihova fizička udaljenost od naselja – sela i gradova.

Salaši Vojvodine su bili rasuti širom atara, ali su početkom 21. veka ostali naseljeni uglavnom samo oni koji su bili pored asfaltiranih puteva i oni koji su, vremenom, srasli sa obližnjim mestima.

Sa nestajanjem salaša nestao je i salašarski način života, koji, iako se u stvarnosti sastojao od napornog rada sa neizvesnim rezultatom, za stanovnike ove regije predstavlja ideju o idili i izobilju, navodi se u saopštenju.